Klub Winda – Gdański Archipelag Kultury ma zaszczyt zaprosić miłośników teatru na XI Spotkania Trójmiejskich Teatrów Niezależnych, które odbędą się w dniach 12-14 grudnia w siedzibie Klubu Winda przy ul. Racławickiej 17 w Gdańsku Wrzeszczu. Podczas Spotkań odbędą się również obchody 5 urodzin Teatru Amareya.

Spotkania Trójmiejskich Teatrów Niezależnych to odbywająca się cyklicznie impreza podsumowująca wypracowane w mijającym roku osiągnięcia teatru niezależnego.
Podczas trzech dni Spotkań na scenie zobaczymy liczne teatry i projekty taneczne oraz dramatyczne. Dwa energetyzujące wieczory z teatrem tańca wypełnią spektakle Teatru Amareya i gości, czyli artystów związanych z trójmiejską sceną taneczną i teatralną. Teatr Amareya zaprezentuje najnowszy spektakl solowy Agnieszki Kamińskiej zatytułowany „Tribute to J.S.” oraz dwa inne spektakle - „Exit” i „Teatr Anatomiczny”. Goście urodzin - Teatr Patrz Mi Na Usta i Joanna Czajkowska  z Teatru Okazjonalnego -  zaprezentują swoje najnowsze spektakle. Ponadto Anna Haracz i Magdalena Jędra zaprezentują improwizacje przygotowane specjalnie na urodziny Amareya. Urodzinom towarzyszyć będzie wernisaż wystawy zdjęć ze spektakli Amareya, których autorami są: Jacek Sobociński, Grażyna Tomaszewska-Sobko i Agnieszka Kubińska. Trzeciego dnie Spotkań odbędą się występy teatrów dramatycznych, w tym również nagrodzony na Windowisku spektakl „Letnie Małżeństwo” Teatru Kreatury.

12.11 Piątek
17.00 - Magdalena Jędra – „Oj dana”
17.30 - Teatr Amareya – „Exit”
18.30 - Anna Haracz – „...ale jest jeszcze prawda... „

19.00 - Wernisaż
19.30 - Teatr Amareya - Agnieszka Kamińska - „Tribute to J.S.”  
20.00 - Prezentacja Teatru Amareya oraz rozmowa.

13.11 Sobota
17.00 - Teatr Amareya – „Teatr Anatomiczny”
18.30 - Joanna Czajkowska (Teatr Okazjonalny) – „Rosso relativo”
19.00 – Iwona Gilarska – „Ciąg Dalszy Nastąpi”
19.30 –” Jacek Krawczyk – „D-Kod-R - WARIACJA”
20.30 -” Teatr Patrz Mi Na Usta  – „Dziewczęta z zajęczego wzgórza

 

14.12 Niedziela
16.30 – Teatrzyk Błękitnego Czasu – „A co będzie na końcu...?”
17.00 – Teatr Studencki GWSH – „Generał i bomba”
18.00 – Sopocka Scena OFF de Bicz – „Tulla”
19.00 – Teatr Kreatury – „Letnie małżeństwo” (gość STTNów)
20.00 – Teatr w Blokowisku – „Szaleństwo we dwoje

 

Wstęp: Bilety na spektakle „Exit”, „Tribute to J.S.”, „Dziewczęta z zajęczego wzgórza”, „A co będzie na końcu...?”,  „Tulla”, „Letnie Małżeństwo” oraz „Szaleństwo we Dwoje” kosztują 5 zł za spektakl. Wstęp na pozostałe punkty programu jest wolny.
 

SPEKTAKLE


Magdalena Jędra – „Oj dana”
Choreografia i wykonanie: Magdalena Jędra  

szczypta zielonego
łyżka czerwonego
listek szałwi do smaku
dwa swingi
ostudzić
szase
popruszyć pietruszką
plie

Teatr Amareya - „Exit”
Choreografia i wykonanie: Agnieszka Kamińska, Katarzyna Julia Pastuszak, Aleksandra Śliwińska
Kostiumy: Teatr Amareya
Muzyka: Matmos, Lizz Wright, Guesch Patti

Exit to performans Teatru Amareya inspirowany mitem japońskiej awangardy teatralnej lat 1960 i działaniami Leszka Mądzika. Oba źródła inspiracji stawiają pytanie o formę, poprzez którą człowiek stara się wyrazić esencję swojej egzystencji. Tancerki Amareya reinterpretują to pytanie w kontekście cielesności i seksualności. Performans Exit to gra intensywnych działań i wielu odcieni emocji ukrytych w tańcu trzech postaci.

Anna Steller i Leon Dziemaszkiewicz (Teatr Patrz Mi Na Usta) – „Dziewczęta z Zajęczego Wzgórza”
Pomysł i wykonanie: Krzysztof „Leon” Dziemaszkiewicz i Anna Steller
Pomoc dramaturgiczna: Grzegorz Welizarowicz
Produkcja: Teatr Patrz Mi Na Usta

Spektakl “Dziewczęta z Zajęczego Wzgórza” Teatru Patrz Mi Na Usta jest wynikiem współpracy Krzysztofa “Leona” Dziemaszkiewicza i Anny Steller. Spektakl jest kolejnym krokiem w rozwoju estetyki teatru Dziemaszkiewicza. Jest też pierwszym duetem założyciela teatru z Anną Steller, w którym obydwoje artystów tworzy na równych prawach.
    Na scenie ujrzymy parę dojrzałych kobiet. Spędzą one ok. 1 godziny w towarzystwie widzów. Będziemy świadkami odwiecznego dramatu przemijania. Bohaterki to bezpretensjonalne mieszkanki współczesnego miasta, dziewczyny bez uprzedzeń łaknące życia. Parokrotnie rzeczywistość sceny i rzeczywistość widzów przenikną się. Widzowie będą obserwować sceny z życia kobiet, po trosze tak jakby oglądali pokazy dziwolągów. Czasem to widownia stanie się obiektem obserwacji.
    Na spektakl składają się charakterystyczne elementy tego teatru: taniec i ruch symboliczny, choreografie solowe i duety, maska, niekonwencjonalne i symboliczne użycie rekwizytów, brak linearnej struktury narracji, meta-teatralność, hybrydyczność, drag. Usłyszymy muzykę, która stanie się tkanką nerwową spektaklu, może nawet będzie krwią płynącą w żyłach bohaterów.  
    W spektaklu mieszają się, jak zwykle zresztą w twórczości Leona Dziemaszkiewicza, konwencje artystyczne i rzeczywistości. Jest tu performance, taniec, rytualne oddanie, freak i drag show. Te wszystkie elementy sprawią, że odbiorca zostanie postawiony przed pytaniem czego tak na prawdę jest świadkiem: teatru, eksperymentu na psychice widza, wiwisekcji, uniwersalnego dramatu jednostki czy świadectwa hybrydycznej tożsamości samych twórców a może nawet alter-globalistycznym protestem? Stawiając zadanie odpowiedzi na powyższe pytania autorzy wymuszą na widzach postawę “tu i teraz”, aktywnego uczestnictwa w interpretowaniu zjawiska scenicznego. To niełatwe zadanie może doprowadzić do prawdziwego oczyszczenia albo stanięcia oko w oko z własnymi demonami. Ile w nas ludzi a ile zwierząt? Ile nas w Innym? Ile Innego w nas? Czy nie o to chodziło Antoine'owi Artaud gdy pisał o celach teatru okrucieństwa?      
    Anna Steller od 15 lat jest obecna na polskiej scenie tańca. Jest tancerką w teatrze Dada von Bzdulow, współzałożycielką kolektywu artystycznego Good Girl Killer. Jej współpraca z Teatrem Patrz Mi Na Usta rozpoczęła się w 2004 roku udziałem w spektaklu “Cafe Domino zaprasza”. Brała udział we wszystkich późniejszych realizacjach tego teatru.
    Spektakl powstał w ramach stypendium ufundowanego przez Marszałka Województwa Pomorskiego. Dofinansowany przez Urząd Miasta Gdańska.

Teatr Amareya – „Teatr Anatomiczny”
Choreografia i wykonanie: Agnieszka Kamińska, Joan Laage, Katarzyna Julia Pastuszak, Aleksandra Śliwińska
Kostiumy: Teatr Amareya, Joan Laage
Muzyka: Tomek Chołoniewski  

„Teatr Anatomiczny” to projekt łączący taniec, muzykę i film. Spektakl jest efektem współpracy Teatru Amareya z Joan Laage – amerykańską tancerka but? i Tomkiem Chołoniewskim - niezależnym muzykiem z Krakowa. Premiera spektaklu odbyła się 13 maja w Uppsali w Szwecji, w autentycznym teatrze anatomicznym pochodzącym z XVII w. i stanowiącym obecnie część Muzeum Gustavianum. Fenomen teatru anatomicznego, który zrodził się w Europie w XVI wieku miał fundamentalne znaczenie nie tylko dla rozwoju nauki o ciele, ale wpłynął też na kulturę europejskiego renesansu i późniejszych epok, determinując sposoby postrzegania i interpretacji ciała w kulturze Zachodu. Nawiązując do tradycji XVI/XVII-wiecznego teatru anatomicznego i łącząc ją z problematyką współczesnej praktyki i etyki medycznej, artyści stworzyli spektakl, który odkrywa i komentuje procedury sekcji zwłok i operacji chirurgicznej oraz świat teatru anatomicznego. Spektakl jest jednocześnie głęboką refleksją nad statusem ciała we współczesnej kulturze. Obnażając sacrum i profanum ciała, kwestionuje tradycyjne sposoby ukazywania go oraz prowokuje pytania funkcjonalność żywego i martwego organizmu. Ciało stawia pytanie o własną naturę, o granice poznania oraz o tajemnicę śmierci.

Joanna Czajkowska (Teatr Okazjonalny) – „Rosso Relativo”
Pomysł i wykonanie: Joanna Czajkowska (Teatr Okazjonalny)

„Rosso Relativo” to miniaturowy - solowy spektakl w choreografii i wykonaniu Joanny Czajkowskiej, założycielki Teatru Okazjonalnego, który powstał specjalnie z okazji dziesięciolecia tego teatru. To osobista, emocjonalna i wyjątkowo szczera wypowiedź z punktu widzenia polskiego choreografa tańca współczesnego, a także, a może przede wszystkim kobiety - artystki w wieku słusznym! Spektakl zawiera refleksje na temat istoty sztuki tańca: jej wymiaru intelektualnego, emocjonalnego i estetycznego, ale także relacji sztuka – życie. „Rosso Relativo” choć powstało z okazji jubileuszu TO, z całą pewnością może stanowić piękny prezent dla wyjątkowych artystek Teatru Amareya z okazji piątych urodzin ich teatru!
 „(…) Joanna Czajkowska zaskoczyła i wzruszyła niezwykłym performance "Rosso Relativo", który przygotowała specjalnie na ten wieczór. To jej osobiste podsumowanie minionych 10 lat pracy i wyraz czystej miłości do tańca. Pokazała, że jest wierna cytatowi, który był częścią jej performance - że branie na serio pracy jest imperatywem, a branie na serio samej siebie katastrofą. Być może spektakl ten będzie można zobaczyć jeszcze podczas zbliżających się urodzin Teatru Amareya (…)” [„Jubileusz Okazjonalny”, Magdalena Hajdysz, Gazeta Wyborcza - Trójmiasto nr 252]

Teatr Tańca i Muzyki Kino Variatino – „...ale jest jeszcze prawda...”

taniec:         Anna Haracz,
muzyka na żywo:     Tomasz Antonowicz,
kostiumy:         Anna Haracz
bębny ceramiczne udu: Monika Wieczorkowska

MOTTO:
      Pomiędzy odejściem a powrotem dalej płynie czas, wolno... Jest to mój czas i moja przestrzeń. Sekretne, ciemne miejsce, w którym spotkać mogę jedynie prawdę... o sobie... Idę od jednej do drugiej, poznaję je, przestaję się bać... Siła jest we mnie przecież... jej też się już nie boję.



Tribute to J.S. / Hołd dla J.S.
Choreografia i wykonanie: Agnieszka Kamińska
Muzyka: collage
 
czemu te serca biją,
dlaczego maja siłę,
dlaczego na nie patrzę,
czy to strach przed umieraniem zamienia je w tętniące powozy?

Spektakl jest konfrontacją z historią rodzinną, sięgającą czasów II Wojny Światowej, a także refleksją nad przejmowaniem spuścizny naszych przodków. To podróż po różnych stanach emocjonalnych, opowieść o przemijaniu i ciągłej walce z czasem.

Teatrzyk Błękitnego Czasu „A co będzie na końcu?”
Teatrzyk Błękitnego Czasu to grupa teatralna istniejąca od 2003r. Obecnie jej członkami są uczniowie trójmiejskich liceów ogólnokształcących. Zespół spotyka się i pracuje w Młodzieżowym Domu Kultury w Sopocie. Nazwa teatru pochodzi od tytułu pierwszego przedstawienia zespołu: „Momo, czyli Epoka Błękitnego Czasu z roku 2004/2005. zrealizowanego na motywach książki Michaela Ende pt. „Momo”. Poza wspomnianym przedstawieniem Teatrzyk Błękitnego Czasu zrealizował jeszcze trzy przedstawienia sceniczne: „Ciemniejsze Niebo” 2005/06, „Grawitacja” 2006/07 na motywach „Ptama” Krystyny Miłobędzkiej oraz „A co będzie na końcu...?” 2007/08. Ostatnie przedstawienie zaproszone do udziału w STTN w grudniu tego roku – powstało w procesie improwizacji zespołowej wokół tematu dewaluacji języka. Spektakle „Teatrzyk Błękitnego Czasu” uzyskiwały nagrody w Wojewódzkim Konkursie Teatrów Szkolnych o Nagrodę „Bursztynowej Maski” (2006 – II, 2007 – I, 2008 – Nagroda Główna) oraz Ogólnopolskim Przeglądzie Małych Form Teatralnych im. Adama Luterka w Wejherowie (2006-III, 2007-II).


Teatr Studencki GWSH - „Generał i Bomba”
na postawie tekstu Umberto Eco
Reżyseria: Jarek Rebeliński
Występują:
Karol Sadowski
Magda Kieliszek
Gosia Mularczyk
Przemek Sosnowski
Piotr Senska
      
      Teatr powstał w październiku 2006 przy Gdańskiej Wyższej Szkole Humanistycznej i tworzą go studenci wspomnianej uczelni. Zespół debiutował rok temu na FAMIE w Gdyni gdzie pokazywał kolaż tekstów Daniela Charmsa pod tytułem „Jak łatwo człowiek może się pogubić”. Były to luźnie powiązane ze sobą etiudy łączące motyw wędrówki utrzymanej w surrealistycznej konwencji. Wędrówki widzów wewnątrz snu bohatera.
      Obecny projekt będzie złożony z trzech części i oparty jest na tekście Umberta Eco „Trzy opowieści”. „Są to trzy historie dla dzieci, dla dorosłych, dla tych, którzy potrzebują baśni. Generał i Bomba - Smutne, zamknięte w bombie atomy i generał, który za wszelką cenę chce rozpętać wojnę. Trzej kosmonauci - Trzej nieufni kosmonauci, którzy spotykają Marsjanina o sześciu rękach. Karły z planety Gnu - Zarozumiały Cesarz, który chce zaprowadzić cywilizacje na małej, niewinnej i szczęśliwej planecie” (opis wydawcy).
      Świat przedstawiony przez Umberta Eco w sposób nieskomplikowany opowiada o najbardziej rażących problemach współczesnego społeczeństwa. Naszym punktem wyjścia jest chęć przestawienia tego, o czym wszyscy wiemy i niewiele z tym robimy: wciąż aktualne zagrożenie wojny nuklearnej, tolerancja, skutki uboczne rozwoju cywilizacji. Język w książce jest prosty kierowany do dzieci w związku z tym wydaje nam się, że istnieje szansa, że zrozumie go również widz dorosły. Jest to nasz głos w dyskusji o kształcie pewnych standardów życia, które na drodze nienasyconego konsumpcjonizmu tracą na wrażliwości i empatii, o realnym zagrożeniu, w jakim żyjemy, o niemożność uczestniczenia naszej rzeczywistości i wzięcia odpowiedzialności za to co robimy.


Teatr Kreatury – „Letnie Małżeństwo – Mezalians Współczesny”
Scenariusz: Agnieszka Kochanowska
Reżyseria: Przemek Wiśniewski
Wykonanie: Marta Andrzejczyk

Poznajemy dramat młodej dziewczyny, która mając przed sobą wizję prawdziwego, tradycyjnego małżeństwa, przeżywa głębokie rozczarowanie. Jej dramatyczne wyznania mieszają się z akcentami komediowymi, a wszystko zostaje zinterpretowane przez Martę Andrzejczyk.


Sopocka Scena OFF de Bicz – „Tulla”
adaptacja, reżyseria i wykonanie: Ida Bocian

 „Tulla” to opowieść o dorastaniu. Mięsiście poetycka proza Grassa stanowi pretekst do ukazania wojennej rzeczywistości – pełnego okrucieństwa i kłamstwa świata dorosłych, w który wchodzi główna bohaterka. Harda, ciekawska, wrażliwa, ale i bezwzględna Tulla wprowadza swych rówieśników i siebie w dorosłość, bez znieczulenia i bezkompromisowo. Stawia nam pytania: w którym momencie tracimy niewinność? Czy można ją odzyskać? Co zrobić z rozczarowaniem dorosłością? Czy przedwcześnie dojrzałe dzieci, mają szansę kiedykolwiek dorosnąć?


Teatr w Blokowisku – „Szaleństwo we dwoje”
Autor: Eugene Ionesco  
Przekład: Jan Kott
Reżyseria: Marek Brand
Scenografia i kostiumy: Elwira Twardowska
Muzyka: Paweł Nowicki
Choreografia: Dorota Hołownia
Produkcja muzyczna: Grzegorz Nawrocki
Obsada:
Ona: Iwona Fijałkowska
On: Maciej Szemiel

 

Szaleństwo we dwoje to historia wieloletniej pary kochanków prowadzącej ze sobą nieustające sprzeczki. W bezpardonowej walce o najmniejsze nawet drobiazgi, bohaterowie nie zauważają, że świat dookoła wali się w gruzach. Wojenny kataklizm powoduje zniszczenie ich mieszkania, a wraz z nim ich misternie budowane poczucie bezpieczeństwa.